Skuteczność stiripentolu, fenfluraminy i ich połączenia w zespole Dravet'a
Epilepsia Open (ILAE)➕ 11.09.2026Epilepsia Open (ILAE)Dla: Dzieci
Efficacy of stiripentol, fenfluramine, and their combination on clinical outcomes in Dravet syndrome: A preliminary report
W skrócie
Badanie porównało skuteczność stiripentolu, fenfluraminy i ich kombinacji u pacjentów ze zespołem Dravet'a. Pacjenci otrzymujący leki zawierające fenfluramię mieli mniejszą liczbę napadów. Wcześniejsze rozpoczęcie leczenia wiązało się z lepszymi wynikami poznawczymi, ale wyniki te wymagają potwierdzenia w większych badaniach.
Szczegóły
Zespół Dravet'a to ciężka postać padaczki rozpoczynająca się w dzieciństwie. Do niedawna możliwości leczenia były ograniczone. W ostatnich latach stiripentol i fenfluramia uzyskały aprobatę jako leki specjalnie zaprojektowane dla tej choroby. Jednak dane z praktyki klinicznej dotyczące ich porównania są jeszcze nieliczne.
W tym badaniu przeanalizowano historię medyczną 66 pacjentów ze potwierdzonym genetycznie zespołem Dravet'a. Podzielono ich na grupy: 15 pacjentów otrzymywało stiripentol, 29 fenfluramię, 7 obie substancje razem, a 13 inne leki przeciwpadaczkowe. Naukowcy porównali liczbę napadów, wyniki poznawcze, zaburzenia psychiatryczne i zaburzenia ruchu.
Głównym odkryciem było, że pacjenci otrzymujący schematy zawierające fenfluramię (same lub w kombinacji ze stiripentołem) mieli istotnie niższą częstość napadów niż ci na innych lekach. Ten efekt utrzymywał się nawet po uwzględnieniu wieku pacjenta i czasu trwania choroby.
Badacze zaobserwowali też, że wcześniejsze rozpoczęcie stiripentolu wiązało się opisowo z rzadszymi zaburzeniami ruchu i psychiatrycznymi oraz lepszymi wynikami poznawczymi. Podobnie wcześniejsze zastosowanie fenfluramii związane było z korzystniejszymi wynikami poznawczymi i mniej częstymi zaburzeniami ruchu.
Ale trzeba tu być ostrożnym. Kiedy naukowcy dokładniej analizowali te powiązania, biorąc pod uwagę wiek pacjenta w momencie oceny i czas trwania choroby, związki te znacznie słabły. To oznacza, że inne czynniki mogły wpłynąć na wyniki.
Badanie ma ograniczenia wynikające z retrospektywnego projektu i małych podgrup. Wyniki są traktowane jako wstępne i eksploracyjne, wskazując na kierunek dla przyszłych badań.
Najważniejsze ustalenia
Schematy zawierające fenfluramię zmniejszały częstość napadów u pacjentów ze zespołem Dravet'a
Wcześniejsze rozpoczęcie stiripentolu lub fenfluramii wiązało się z lepszymi wynikami poznawczymi i mniej częstymi zaburzeniami ruchu
Powiązania między wczesnym leczeniem a wynikami zmniejszały się po uwzględnieniu wieku i czasu trwania choroby
Nie znaleziono znaczących różnic między grupami w zakresie zaburzeń psychiatrycznych
Co to znaczy dla pacjenta
Badanie pokazuje, że fenfluramia może być szczególnie skuteczna w zmniejszaniu liczby napadów u pacjentów ze zespołem Dravet'a. Sugeruje również, że szybkie rozpoczęcie leczenia specjalistyczymi lekami może być ważne. Jednak pacjenci i opiekunowie powinni pamiętać, że to badanie jest wstępne i na jego podstawie nie można jeszcze wyciągać ostatecznych wniosków o tym, kiedy i które leki są najlepsze dla każdego konkretnego pacjenta.
Pytania, które warto zadać lekarzowi
Czy fenfluramia byłaby odpowiednia dla mnie czy mojego dziecka w tej chwili?
Czy w moim przypadku bardziej przemawiają za połączeniem stiripentolu i fenfluramii, czy zastosowaniem jednego z nich?
Kiedy powinno się rozważyć rozpoczęcie leczenia stiripentołem lub fenfluramią?
Jakie są możliwe działania niepożądane obu tych leków?
Ograniczenia badania
Badanie ma charakter retrospektywny z małymi grupami pacjentów, co ogranicza wiarygodność wyników. Wymagane są większe, prospektywne badania, aby potwierdzić czy wcześniejsze leczenie bezpośrednio wpływa na długoterminowe wyniki.
Oryginalny abstract (angielski)
Abstract Objective Stiripentol and fenfluramine are approved treatments for Dravet syndrome (DS), but real‐world data comparing their effectiveness and combined use remain limited. Our study aims to explore associations between treatment with stiripentol, fenfluramine, and their combination and clinical outcomes in patients with DS. Methods We retrospectively reviewed medical records of patients with genetically confirmed DS. Patients were classified into four treatment groups: stiripentol, fenfluramine, stiripentol + fenfluramine, other antiseizure medications. Seizure frequency, cognitive outcome, neuropsychiatric disorders, and movement disorders were compared across groups and according to age at treatment initiation and SCN1A genetic variant. Statistical analyses included Fisher's exact tests and Welch's one‐way Analysis of Variance (p < 0.05). Post hoc analyses were conducted only for variables with a significant overall test (p < 0.05), using standardized residuals to identify which categories contributed most. We performed exploratory multivariable and sensitivity analyses to assess the consistency of our findings. Given the retrospective design and small subgroup sizes, analyses were considered exploratory. Results Sixty‐six patients were included: stiripentol (n = 15), fenfluramine (n = 29), stiripentol + fenfluramine (n = 7), other antiseizure medications (n = 13). Exploratory analyses showed differences in seizure frequency distribution across treatment groups (p = 0.021), with lower seizure burden observed among patients receiving fenfluramine‐containing regimens. This association remained significant after adjustment for age at last follow‐up and disease duration (global p = 0.022). Differences in movement disorders observed in unadjusted analyses (p = 0.006) were attenuated after adjustment. No significant differences were observed for cognitive outcome (p = 0.081) or neuropsychiatric disorders (p = 0.152). Earlier initiation of stiripentol was descriptively associated with lower rates of movement disorders (p = 0.003), neuropsychiatric disorders (p = 0.013), and better cognitive outcomes (p = 0.013). Similarly, earlier initiation of fenfluramine was descriptively associated with more favorable cognitive outcomes (p < 0.001) and a lower prevalence of movement disorders (p = 0.028). These associations were substantially attenuated in sensitivity analyses accounting for age at assessment, disease duration and treatment era. Significance These preliminary findings suggest that fenfluramine‐based regimens are associated with lower seizure burden in patients with DS. Associations between earlier initiation of syndrome‐specific therapies and long‐term developmental outcomes should be interpreted cautiously because of potential confounding by disease stage, treatment era, and non‐random treatment allocation. Larger prospective studies are required to determine whether earlier treatment directly influences long‐term developmental outcomes. Plain Language Summary Patients receiving fenfluramine‐based regimens had a lower seizure burden than those receiving other antiseizure medications. Earlier initiation of stiripentol or fenfluramine was associated with better cognitive and motor outcomes, but these associations were substantially influenced by age, disease duration, and treatment era. Larger prospective studies are needed to determine whether earlier treatment independently influences long‐term developmental outcomes.
Metadane publikacji
Journal
Epilepsia Open (ILAE)
Data publikacji
10.09.2026
DOI
10.1002/epi4.70347
Autorzy
Paolo Surdi, Marina Trivisano, Mattia Mercier, Nicola Pietrafusa, Angela De Dominicis, Costanza Calabrese, Simona Cappelletti, Nicola Specchio